donderdag 27 april 2017

Culturele ronde 2017 - terugblik

Met veel genoegen kijk ik terug op de Culturele Ronde 2017 in Wageningen. Met Schrijversharten namen we daaraan deel en we deden dat in een mooie samenwerking met Eigenhandig/Zideris Wageningen. Bewoners en medewerkers gaven prachtig vorm aan onze landschapsgedichten die te zien waren op 22 en 23 april.
Liefst 19 gedichten van ons drieën hingen langs de Grebbedijk, de Gen. Foulkesweg en het Bergpad.

Onze bijdrage stond voor mij in het teken van Kijken. Kijken naar het landschap, impressies verwerken in gedichten en vervolgens door een kader weer naar het landschap kijken. Bijzonder hoe anders je dan kijkt.

Die reactie kreeg ik ook van passanten. Hé, een bankje, met een naamplaatje (Tante Klaartje Bankje). Of nooit eerder gezien, die betonnen strook in de uiterwaarden (mijn gedicht: Landingsstrip).

De reacties van het publiek waren erg positief. Er ontsponnen zich bijvoorbeeld gesprekken over wie tante Klaartje was. Over de achterkant van de haven. Over de serieuze gedichten en over de melige, want de variëteit was groot.
Laurens van der Zee, Martijn Adelmund en ikzelf zijn immers ook heel verschillend.
We hoorden van mensen dat ze het jammer vonden dat de gedichten slechts twee dagen te zien waren. Voor ons smaakt het ook naar meer, dus wie weet. 


 


De Cameraclub Wageningen bracht de Culturele Ronde, waaraan bijna 80 kunstenaars meededen, helemaal in beeld. Foto's zijn te zien op facebook.

Website Culturele Ronde

donderdag 20 april 2017

Landschapsgedichten in Culturele Ronde

Landschapsgedichten in de vorm van antieke polaroids. Het prachtige landschap van Wageningen in verrassend echte kleuren. Dat is onze bijdrage van Schrijversharten aan de Culturele Ronde op 22 en 23 april 2017 in Wageningen.

Dit mooie project hadden we niet kunnen doen zonder de geweldige samenwerking met Zideris Wageningen. Cliënten en medewerkers hebben onder leiding van Margreet Takken de vormgeving uitgevoerd van de poëzie van Martijn Adelmund, Laurens van der Zee en van mij.
Zaterdag en zondag zijn de gedichten tussen 11 en 17 uur te bekijken langs een route die voor een groot deel voert over de Grebbedijk in Wageningen, maar ook langs het Bergpad en Generaal Foulkesweg. Iedereen kan de route in de zelf gewenste richting lopen, maar de start en routebeschrijvingen zijn te vinden bij Zideris, Gen. Foulkesweg15 (De Hucht).

Proefplaatsing met Zideris
Bij uiteenlopende locaties hebben we in totaal 19 evenzo uiteenlopende gedichten geschreven. Wij drieën zijn immers ook heel verschillend. Toch merkte ik dat we door onze samenwerking, - nu al voor het derde jaar - elkaar wel beïnvloeden.
In 2015 begonnen we als Schrijversharten om ons schrijfproces voor onszelf en het publiek inzichtelijk te maken. Tijdens het schrijven van deze gedichten merkte ik een keer op: hé, dat zou ook een Laurens-zin kunnen zijn. En wie had kunnen denken dat ik ooit een gedicht zou schrijven over de stoeremannenwereld van de haven?
Gedicht Laurens over 'Windkracht' en Grebbedijk 6

Gedichten met ironie, baldadigheid, reflectie, fijngevoeligheid, het zit allemaal in onze landschapsgedichten.
Hoe vaak ik ook op de dijk kom, als je het landschap door een kader beziet, krijg je toch een andere kijk.
Wees welkom bij Schrijverharten/Zideris tijdens de Culturele Ronde. Maar bezoek zeker ook andere deelnemende kunstenaars. Het zijn er bijna 80.



TIP: bekijk van tevoren de groepstentoonstelling in museum De Casteelse Poort zodat je al een selectie kunt maken van kunstenaars en eventueel een handige fiets- of wandelroute kunt plannen. Maar op de bonnefooi en in het wilde weg kan natuurlijk ook.

Website Culturele Ronde met alle deelnemende kunstenaars 

 

zaterdag 8 april 2017

Ik droom over panda's

illustratie: Henk van Ruitenbeek
Ik droom over panda's, over reuzenpanda's. U weet wel die schattige, aaibare dieren met ingebouwde weemoedigheid. Binnenkort zijn er twee te zien in het naburige Ouwehands Dierenpark in Rhenen.
Een cadeautje van China. En een gegeven panda mag je niet in de bek kijken. Ze krijgen een luxeverblijf en ooit een kraamkamer voor het geval die drie dagen per jaar samenzijn van mannetje en vrouwtje tot nakomelingen leiden. Drie dagen slechts samen, want ze schijnen elkaar anders de keet uit te vechten. Zo aaibaar zijn ze dus niet.

Verwende krengen
Als ik me goed herinner, vreten ze elke dag 50 kg bamboe. Geen gewoon bulkvoer, maar een afgewogen melange van verschillende bamboes. Verwende en lastige krengen zijn het eigenlijk, maar bijna iedereen schijnt opgetogen te zijn over hun komst. Ze zouden wel eens een cadeau kunnen blijken waar je als ontvanger zo snel mogelijk vanaf wilt.
Ik droom nu al enkele dagen slecht over die panda's. In hun kielzog vrees ik paarden van Troje nu het college van mijn woonplaats Wageningen toch toestemming wil geven voor een reuzenpandaparkeerplaats. Liefst 1400 parkeerplaatsen moeten de extra toestroom van bezoekers opvangen waar Ouwehands Dierenpark van droomt.

Nare droom
Mijn nare droom ziet er zo uit: zoals vaak maak ik op zondagochtend een rustig fietsrondje door het prachtige Binnenveld bij Wageningen en langs de Grift. Daarna wil ik aan de voet van de Grebbeberg oversteken naar de dijk. Maar oversteken lukt me de eerste uren niet.
Een lang lint van auto's vanaf de A12 en A15 komt de Grebbeberg af zoeven om te pandaparkeren aan de Lawickse Allee in Wageningen. Een parkeerterrein voor 1400 auto's met daarin gemiddeld drie personen, die vervolgens in ongeveer 80 pendelbussen (gemiddeld 50 personen) terug de Grebbeberg over eindelijk naar de panda's worden gebracht. Aan het eind van de dag herhaalt deze logistieke tragedie zich vanuit de tegenovergestelde richting.
De parkeerplaats is volgens de plannen 'slechts' 80 dagen per jaar in gebruik. Maar dat zijn vermoedelijk bijna alle weekends.

Intelligente oplossingen
Een groot deel van die auto's hóeft normaal gesproken helemaal niet in Wageningen te komen. Ze passeren nota bene eerst Ouwehands Dierenpark om daarna bij de buren te parkeren. Intelligente duurzamere oplossingen van transferia bij de A12 en de A15 en vooral extra inzetten op treinvervoer - Rhenen zelf is in het gelukkige bezit van een station, Veenendaal en Ede hebben stations - is daar werkelijk naar gekeken?

Hoofdpijndossier
Mobiliteit is in Wageningen al lang een lastig dossier en met deze parkeerplaats is de stap naar hoofdpijndossier klein. Het college wil ook maar meteen vergunning geven voor liefst 10 jaar. Als de komende maanden al die nutteloze vervoersbewegingen gierend uit de klauwen lopen, jammer dan? Met handen en voeten gebonden aan afspraken. Met wie dan?
Als ik nog journalist was, zou ik graag een wob-je *) wagen. Welke belangen heeft de gemeente Wageningen bij dit parkeerplan? Gebonden aan toezeggingen en (geheime) afspraken? Blij dat eindelijk een onrendabel bedrijventerrein een lucratieve invulling krijgt?

Paarden van Troje
Maar Wageningen, voor mij altijd een toonbeeld van democratisch en groen, ik krijg het in mijn hoofd niet gerijmd met dit besluit. Een petitie met vele honderden handtekeningen en andere protesten vanuit de bevolking, waar zijn die in de afweging gebleven? Ik ben teleurgesteld en ik snap het ook echt niet.
Welke democratische middelen hebben we nog tot onze beschikking? Die panda's mogen voor mij best komen, maar paarden van Troje, die willen we toch niet binnenhalen?

*) Wob - De Wet Openbaarheid Bestuur kan de overheid verplichten inzage te geven in besluitvorming. 

Mooi Wageningen - actie tegen pandaparkeerplaats 

donderdag 23 maart 2017

Verboden vruchten


Verboden vruchten - in de verleiding komen om te doen wat niet goed is voor jezelf of voor een ander. Laten we het er eens over hebben, het eerlijke verhaal.
Nou, bij schrijvers weet je dat nooit.

Toch lichten we met Schrijversharten in de Boekenweek onder het gelijknamige thema eventjes op wat verborgen bleef, raken we aan openhartigheid en genieten we stiekem van 'beter van niet'.
Op 29 maart houden we in de bblthk van Wageningen een avond onder het motto 'Stiekem genieten'.
Met Schrijversharten (Martijn Adelmund, Laurens van der Zee en ik) delen we op poëtische en prozaïsche wijze onze geheimen met het publiek. We lezen voor uit eigen werk over de zoete pijnen van het leven en de verboden vruchten die daar verlichting aan bieden: de fles, de fruitautomaat, de buurvrouw, The Sound of Music.
Maar het publiek krijgt ook een rol in het ondervragen, soms met pijnlijk borende vragen, vagelijk gebaseerd op de beroemde vragenlijst van Marcel Proust.
En er is muziek, als verboden vruchten en over verboden vruchten. Schrijversharten draaien foute plaatjes enzo.

In de voorbereidingen hebben we al veel plezier beleefd aan wat we - onschuldiger - guilty pleasures noemen. En Laurens was druk met het vernuftig bricoleren van het decor en de bewegende delen.
Gisteren hadden we de eerste doorloop, liever gezegd: doordraai. Maar we lassen nog een extra repetitie in, al moeten we het ook niet doodrepeteren. (Gevleugelde uitdrukking tijdens mijn korte amateurtoneelcarrière. Soms synoniem voor: god zegene de greep.)

Meer tippen van de sluier licht ik niet op. Kom zelf kijken en geniet stiekem mee. De avond begint om 20 uur en de toegang is gratis.



Stiekem genieten in de bblthk

http://www.boekenweek.nl/ 

vrijdag 10 maart 2017

25 jaar schrijver

Vandaag is het 25 jaar geleden dat mijn eerste boek verscheen: Reisgenoten gezocht. Op 10 maart 1992 fietste ik naar uitgeverij Zwijsen om het eerste exemplaar op te halen. Ik werd er feestelijk ontvangen.
Enkele dagen later werd ik volkomen verrast door een groot feest dat mijn man in het geheim had voorbereid. Familie, vrienden en collega's van de krant kwamen me feliciteren. Ik was schrijver!
Maar ben je schrijver als je eerste boek gepubliceerd is? Daarvoor schreef ik ook en verschenen er al enkele verhalen voor volwassenen in kleine literaire tijdschriften. Een boek, dat is toch anders. Vanaf mijn twaalfde wilde ik al schrijver worden en, na veel oefenen en vruchteloze pogingen, was ik het dan toch in 1992.

Nu ik terugkijk, zie ik dat ik daarna pas schrijver begón te worden. Mijn eerste roman, - goddank niet uitgegeven -, schreef ik argeloos. Onder een boom op een camping in Frankrijk begon ik in een schriftje aan mijn boek.
Zo eenvoudig zou het nooit meer worden.
Ik dacht meer na over het vak, wilde me blijven ontwikkelen, allerlei genres uitproberen, voor verschillende lezersgroepen schrijven. Het moest vooral niet saai worden.
Misschien had ik nog meer succes gehad wanneer ik me had gespecialiseerd. Maar dit is zoals ik schrijver kan en wil zijn.

 

Als ik op mijn werkkamer kijk naar de rij eigen boeken, voel ik me op zijn minst voldaan en ook wel trots. Zeker in deze tijd is het minder makkelijk om bij uitgevers gepubliceerd te worden. Ik ben dankbaar dat ik nog steeds de boeken kan schrijven die ik wil schrijven.
Een grote verscheidenheid van inmiddels 33 boeken en daarnaast veel bundels en publicaties waaraan ik heb meegewerkt.
Voorlopig ben ik nog niet uitgeschreven en schrijvers gaan ook niet met pensioen (hebben ze meestal ook niet).
Natuurlijk zijn er al boeken genoeg op de wereld, maar toch denk ik nog steeds iets toe te voegen. Omdat ik met míjn ogen kijk, met míjn oren luister en me gezegend voel met verbeeldingskracht. In het dagelijks leven niet altijd handig, maar voor mijn schrijven onontbeerlijk.

Mijn dankbaarheid gaat ook uit naar familie en vrienden die me gesteund en gestimuleerd hebben en nog altijd belangstellend vragen naar mijn volgende boek.
Ik ben ook mijn uitgevers dankbaar voor hun vertrouwen, mijn redacteuren die mijn boeken nog beter maakten door hun kritische blik. En niet te vergeten al die lezers, jong en oud, in binnen- en buitenland die me soms laten weten wat mijn boek met ze doet.
Want wat is nou een schrijver zonder lezers?

Een overzicht van mijn boeken en ander werk 

 
 

donderdag 9 maart 2017

Mijn nieuwste: 'Vast'

Het is er, mijn nieuwste: 'Vast'. Boek voor een doelgroep die me na aan het hart ligt, jongeren die moeite hebben met lezen. In gemakkelijke taal, maar zeker geen kinderachtig onderwerp. Het gaat over Jim van wie de vader in de gevangenis zit.
Eerst wil Jim niets meer van hem weten, ook omdat door de gevangenisstraf het gezin in financiële problemen komt. Wat heeft zijn vader gedreven? Hij wil het weten, en ook weer niet.
Als hij na lange tijd zijn vader opzoekt in de gevangenis, krijgt hij de waarom-vraag nog steeds niet over zijn lippen. Hij schaamt zich en praat er met niemand over tot hij ontdekt dat hij niet de enige is.
Het verhaal laat ik voor een deel afspelen in de gevangenis van Veenhuizen waar ik meermalen was, ook voor research. Hoe realistisch het boek ook lijkt, het is helemaal ontsproten aan mijn fantasie.
Ik vond het belangrijk om dit boek te schrijven en hoop dat het ook aanleiding is voor scholen om erover te praten. Van naar schatting 25.000 kinderen zit op dit moment de vader of moeder in de gevangenis.

Hoe noodzakelijk het is dat kinderen van gedetineerden hun verhaal kunnen doen, begreep ik pas echt toen ik Terry in december ontmoette. Tussen zijn 10e en 18e zat zijn vader in de gevangenis. Bijna die hele periode sprak hij er met niemand over. Terry, nu 23 jaar, is jongerenambassadeur voor Exodus dat hulp biedt aan gedetineerden en hun gezinnen. Hij benadrukt dat kinderen van gedetineerden hulp moeten zoeken en erover moeten praten met mensen in wie ze vertrouwen hebben.
Mijn interview met Terry staat op de website van uitgeverij Eenvoudig Communiceren.
Ook is daar nog het interview met mij te lezen over het ontstaan van 'Vast'.



Mijn eerste recensie heb ik al binnen, van Terry. Ik was benieuwd hoe hij als ervaringsdeskundige tegen mijn boek aankijkt. Ik was ontzettend blij met wat hij me schreef:

 
Het boek "vast" geeft een duidelijk beeld over de levensomstandigheden van een kind van een gevangene. De uitdagingen waar de hoofdrolspeler Jim voor komt te staan zijn uiterst realistisch. Ook ik herken veel dingen die Jim meemaakt in het boek omdat ik het zelf ook heb meegemaakt. Het greep mijn aandacht en ik was er zo doorheen omdat het lekker makkelijk weg las.
Als lezen niet zo jouw ding is, gaat dit verandering brengen omdat je niet veel hoeft te lezen maar toch een kijkje krijgt in het leven van een kind van een gevangene! 
 
De site van uitgeverij Eenvoudig Communiceren geeft alvast een inkijkje in de eerste 10 pagina's.

Omdat ik het onderwerp zo belangrijk vind, heb ik er speciaal lesmateriaal bij ontwikkeld. Docenten kunnen dat binnenkort via de uitgeverij bestellen.

 

donderdag 23 februari 2017

Taboes

Begin maart zijn we met Schrijversharten te zien in een theaterproductie van het Wagenings Werktheater. In vier voorstellingen leveren wij via een groot scherm op poëtische - en soms heel prozaïsche wijze - commentaar op wat er op het toneel te zien en te horen is.

In Schrijversharten werk ik samen met Laurens van der Zee en Martijn Adelmund. Met veel plezier hebben we ons licht laten schijnen op de taboes in het stuk en onze eigen taboes. Onze bijdrage heeft het karakter van de klassieke rei, maar heeft soms ook een vleug 'grumpy' oude mannen uit de Muppet Show.


Half januari vonden de filmopnamen plaats onder leiding van Cor Meurs en Edwin Luijks van het Wagenings Werktheater.
Ik ben heel benieuwd hoe onze bijdragen straks samenvallen met die van de spelers in het theaterstuk. Trouwens, soms gaan ze er dwars doorheen. En omgekeerd ook waarschijnlijk.
 










Informatie over programma en makers
Over gekte, dood, liefde en andere zaken
waar we liever niet over praten
In een eigen toneelbewerking met zang, dans, dichtkunst en film-art brengt het Wagenings Werktheater de aangrijpende ervaring van een bedrogen weduwe die niet kan rouwen en haar verhaal komt halen. Confronterend maar vol humor gebracht in een drieluik over jagen, gekte, dood, liefde en een teruggebrachte schoen.
Wagenings Werktheater in samenwerking met
dansschool Bransz, Schrijversharten en zangeres Lieke van ’t Veer
Speeldata: do 2 en vr 3 maart - aanvang 20.00 & zo 5 maart - aanvang 15.00 en 20.00
Theater De Wilde Wereld, Burgtstraat 1 in Wageningen
Reserveren 0318 519655 of via wageningswerktheater@gmail.com, entreeprijs 10 euro

Het Wagenings Werktheater is een groep enthousiaste theatermakers die elk jaar een nieuwe productie maken volgens het werktheater-principe, met een regisseur als coach die in deze productie ook zelf meespeelt. Het toneelgezelschap schrijft eigen toneelvoorstellingen en stelt met elke productie een maatschappelijk thema aan de kaak. Deze keer is dat dus het thema 'Taboes'.

Meer informatie: facebook Wagenings Werktheater