vrijdag 10 maart 2017

25 jaar schrijver

Vandaag is het 25 jaar geleden dat mijn eerste boek verscheen: Reisgenoten gezocht. Op 10 maart 1992 fietste ik naar uitgeverij Zwijsen om het eerste exemplaar op te halen. Ik werd er feestelijk ontvangen.
Enkele dagen later werd ik volkomen verrast door een groot feest dat mijn man in het geheim had voorbereid. Familie, vrienden en collega's van de krant kwamen me feliciteren. Ik was schrijver!
Maar ben je schrijver als je eerste boek gepubliceerd is? Daarvoor schreef ik ook en verschenen er al enkele verhalen voor volwassenen in kleine literaire tijdschriften. Een boek, dat is toch anders. Vanaf mijn twaalfde wilde ik al schrijver worden en, na veel oefenen en vruchteloze pogingen, was ik het dan toch in 1992.

Nu ik terugkijk, zie ik dat ik daarna pas schrijver begón te worden. Mijn eerste roman, - goddank niet uitgegeven -, schreef ik argeloos. Onder een boom op een camping in Frankrijk begon ik in een schriftje aan mijn boek.
Zo eenvoudig zou het nooit meer worden.
Ik dacht meer na over het vak, wilde me blijven ontwikkelen, allerlei genres uitproberen, voor verschillende lezersgroepen schrijven. Het moest vooral niet saai worden.
Misschien had ik nog meer succes gehad wanneer ik me had gespecialiseerd. Maar dit is zoals ik schrijver kan en wil zijn.

 

Als ik op mijn werkkamer kijk naar de rij eigen boeken, voel ik me op zijn minst voldaan en ook wel trots. Zeker in deze tijd is het minder makkelijk om bij uitgevers gepubliceerd te worden. Ik ben dankbaar dat ik nog steeds de boeken kan schrijven die ik wil schrijven.
Een grote verscheidenheid van inmiddels 33 boeken en daarnaast veel bundels en publicaties waaraan ik heb meegewerkt.
Voorlopig ben ik nog niet uitgeschreven en schrijvers gaan ook niet met pensioen (hebben ze meestal ook niet).
Natuurlijk zijn er al boeken genoeg op de wereld, maar toch denk ik nog steeds iets toe te voegen. Omdat ik met míjn ogen kijk, met míjn oren luister en me gezegend voel met verbeeldingskracht. In het dagelijks leven niet altijd handig, maar voor mijn schrijven onontbeerlijk.

Mijn dankbaarheid gaat ook uit naar familie en vrienden die me gesteund en gestimuleerd hebben en nog altijd belangstellend vragen naar mijn volgende boek.
Ik ben ook mijn uitgevers dankbaar voor hun vertrouwen, mijn redacteuren die mijn boeken nog beter maakten door hun kritische blik. En niet te vergeten al die lezers, jong en oud, in binnen- en buitenland die me soms laten weten wat mijn boek met ze doet.
Want wat is nou een schrijver zonder lezers?

Een overzicht van mijn boeken en ander werk 

 
 

donderdag 9 maart 2017

Mijn nieuwste: 'Vast'

Het is er, mijn nieuwste: 'Vast'. Boek voor een doelgroep die me na aan het hart ligt, jongeren die moeite hebben met lezen. In gemakkelijke taal, maar zeker geen kinderachtig onderwerp. Het gaat over Jim van wie de vader in de gevangenis zit.
Eerst wil Jim niets meer van hem weten, ook omdat door de gevangenisstraf het gezin in financiële problemen komt. Wat heeft zijn vader gedreven? Hij wil het weten, en ook weer niet.
Als hij na lange tijd zijn vader opzoekt in de gevangenis, krijgt hij de waarom-vraag nog steeds niet over zijn lippen. Hij schaamt zich en praat er met niemand over tot hij ontdekt dat hij niet de enige is.
Het verhaal laat ik voor een deel afspelen in de gevangenis van Veenhuizen waar ik meermalen was, ook voor research. Hoe realistisch het boek ook lijkt, het is helemaal ontsproten aan mijn fantasie.
Ik vond het belangrijk om dit boek te schrijven en hoop dat het ook aanleiding is voor scholen om erover te praten. Van naar schatting 25.000 kinderen zit op dit moment de vader of moeder in de gevangenis.

Hoe noodzakelijk het is dat kinderen van gedetineerden hun verhaal kunnen doen, begreep ik pas echt toen ik Terry in december ontmoette. Tussen zijn 10e en 18e zat zijn vader in de gevangenis. Bijna die hele periode sprak hij er met niemand over. Terry, nu 23 jaar, is jongerenambassadeur voor Exodus dat hulp biedt aan gedetineerden en hun gezinnen. Hij benadrukt dat kinderen van gedetineerden hulp moeten zoeken en erover moeten praten met mensen in wie ze vertrouwen hebben.
Mijn interview met Terry staat op de website van uitgeverij Eenvoudig Communiceren.
Ook is daar nog het interview met mij te lezen over het ontstaan van 'Vast'.



Mijn eerste recensie heb ik al binnen, van Terry. Ik was benieuwd hoe hij als ervaringsdeskundige tegen mijn boek aankijkt. Ik was ontzettend blij met wat hij me schreef:

 
Het boek "vast" geeft een duidelijk beeld over de levensomstandigheden van een kind van een gevangene. De uitdagingen waar de hoofdrolspeler Jim voor komt te staan zijn uiterst realistisch. Ook ik herken veel dingen die Jim meemaakt in het boek omdat ik het zelf ook heb meegemaakt. Het greep mijn aandacht en ik was er zo doorheen omdat het lekker makkelijk weg las.
Als lezen niet zo jouw ding is, gaat dit verandering brengen omdat je niet veel hoeft te lezen maar toch een kijkje krijgt in het leven van een kind van een gevangene! 
 
De site van uitgeverij Eenvoudig Communiceren geeft alvast een inkijkje in de eerste 10 pagina's.

Omdat ik het onderwerp zo belangrijk vind, heb ik er speciaal lesmateriaal bij ontwikkeld. Docenten kunnen dat binnenkort via de uitgeverij bestellen.

 

donderdag 23 februari 2017

Taboes

Begin maart zijn we met Schrijversharten te zien in een theaterproductie van het Wagenings Werktheater. In vier voorstellingen leveren wij via een groot scherm op poëtische - en soms heel prozaïsche wijze - commentaar op wat er op het toneel te zien en te horen is.

In Schrijversharten werk ik samen met Laurens van der Zee en Martijn Adelmund. Met veel plezier hebben we ons licht laten schijnen op de taboes in het stuk en onze eigen taboes. Onze bijdrage heeft het karakter van de klassieke rei, maar heeft soms ook een vleug 'grumpy' oude mannen uit de Muppet Show.


Half januari vonden de filmopnamen plaats onder leiding van Cor Meurs en Edwin Luijks van het Wagenings Werktheater.
Ik ben heel benieuwd hoe onze bijdragen straks samenvallen met die van de spelers in het theaterstuk. Trouwens, soms gaan ze er dwars doorheen. En omgekeerd ook waarschijnlijk.
 










Informatie over programma en makers
Over gekte, dood, liefde en andere zaken
waar we liever niet over praten
In een eigen toneelbewerking met zang, dans, dichtkunst en film-art brengt het Wagenings Werktheater de aangrijpende ervaring van een bedrogen weduwe die niet kan rouwen en haar verhaal komt halen. Confronterend maar vol humor gebracht in een drieluik over jagen, gekte, dood, liefde en een teruggebrachte schoen.
Wagenings Werktheater in samenwerking met
dansschool Bransz, Schrijversharten en zangeres Lieke van ’t Veer
Speeldata: do 2 en vr 3 maart - aanvang 20.00 & zo 5 maart - aanvang 15.00 en 20.00
Theater De Wilde Wereld, Burgtstraat 1 in Wageningen
Reserveren 0318 519655 of via wageningswerktheater@gmail.com, entreeprijs 10 euro

Het Wagenings Werktheater is een groep enthousiaste theatermakers die elk jaar een nieuwe productie maken volgens het werktheater-principe, met een regisseur als coach die in deze productie ook zelf meespeelt. Het toneelgezelschap schrijft eigen toneelvoorstellingen en stelt met elke productie een maatschappelijk thema aan de kaak. Deze keer is dat dus het thema 'Taboes'.

Meer informatie: facebook Wagenings Werktheater

maandag 20 februari 2017

Schrijfbubbel

Een week lang zat ik in een schrijfbubbel. Ik genoot van geconcentreerd werken én van het permanente zicht op zee. Dat helpt. Voor de concentratie en de woorden die los van agenda en dagelijkse besognes stromen.
 

Een appartement aan de boulevard in Egmond aan Zee biedt mij de vertrouwdheid van een derde thuis (na woonplaats Wageningen en na Weert waar mijn wortels liggen). Mijn favoriete appartement met frontaal zicht op zee en vanuit het zijraam dat ook nog een blik op het dorp biedt. Al zeker twintig jaar kom ik er elk jaar wel een week. Het was nu voor het eerst dat ik uitbundige sneeuw meemaakte.
Zo'n tijdelijke woonplek waar ik blindelings de weg in de keuken vind. Waar ik al zoveel van de omgeving heb gezien dat niets hoeft. Waar alles hetzelfde en toch elke dag weer anders is.

Nu was ik er vooral om veel te schrijven. Mijn laatste schrijfretraite dateerde van maart vorig jaar toen ik drie weken in de pastorie van Veenhuizen verbleef, die toen nog schrijvershuis was. Ik was er met allerlei plannen en ideeën vertrokken, maar in de maanden die volgden, kwam ik er nauwelijks aan toe.

Een week is zo voorbij, maar toch was ik erg productief. Ik heb eindelijk de thriller voor volwassenen weer opgepakt waar ik met grote onderbrekingen aan werk. Daar heb ik twintig nieuwe pagina's voor geschreven, waardoor de vaart er nu hopelijk in zit. Het gegeven en de personages bleken toch te boeiend om ze een zachte dood te laten sterven. Het is per slot van rekening een thriller.

Ook heb ik een plan voor een veelomvattend boek verder uitgewerkt en ik wil dat voorleggen aan een uitgever. Ook heb ik research gedaan voor een biografisch verhaal dat misschien ook nog wel een autobiografische component krijgt. Dat klinkt allemaal behoorlijk vaag. Maar net als veel schrijvers huiver ik ervoor te veel los te laten over een prematuurtje.

Veel nieuwe ideeën voor boeken heb ik deze keer niet gekregen. Gelukkig maar misschien. Eerst maar eens wat afmaken.
Mijn schrijftijd is schaars naast creatieve cursussen, zakelijke schrijftrainingen en allerlei leuke samenwerkingsprojecten. Dat dwingt me tot selecteren waar ik mijn tijd aan besteed. Niet meer het tigste boek schrijven, maar alleen nog boeken waar mijn ziel en zaligheid in liggen.

Minder is meer. Dat komt ook terug in de gedachte die ik noteerde bij schelpen op het strand:

Vroeger nam ik schelpen mee naar huis
nu neem ik alleen de foto.
Ooit lukt het me ze gewoon te laten liggen
tot de zee ze weer meeneemt.   

dinsdag 14 februari 2017

Valentijnsdag

Met Valentijnsdag heb ik een haat-liefdeverhouding. De liefde verklaren, al dan niet anoniem, aan iemand op wie je al lang in stilte verliefd bent, dat bevalt mijn romantische inslag wel.
Maar minder goed verdraag ik het commerciële circus dat zich uit in een topomzet voor rozenkwekers, chocolaterieën en winkels met lingerie en frivolités.

Over de dramatische kant hebben we het liever niet. Van dat ene kind in de klas dat géén valentijnscadeau krijgt. Nog sneuer: kinderen die een valentijnskaart krijgen die ze zelf hebben verstuurd. Of trots een ontvangen cadeautje tonen, dat ze stiekem zelf hebben gekocht.
En van wie is die anonieme kaart? Speurend kijk je rond in de kennissenkring, van hem misschien. Of van hem? Toch hopelijk niet van hem?
En de ander, die had gehoopt dat eindelijk het signaal duidelijk zou zijn, blijft vergeefs wachten op een 'Ik ook van jou.'

Hoeveel harten worden er vandaag in het strand getekend? Hoeveel slotjes opgehangen op de Boulevard in Egmond aan Zee en op andere idyllische plekken in de wereld?
Zo'n slotje, - samen ophangen, sleutel weggooien en voor altijd verbonden - ik weet het niet. Liefde is niet vastkluisteren en verstarren in schijnzekerheid. Zeker, het is mooi wanneer het voor altijd is.
Maar een hart in het zand, of een teer hartvormig schelpje, spreekt mij meer aan. Realistischer ook, lijkt me. Het leven spoelt over de liefde heen, geeft er een andere vorm aan en zelfs als de liefde voorbij gaat, blijft er een zoete afdruk achter in je hart.


Eerdere blogs over Valentijnsdag:

Wachten op post 
Een man voor Juf
Valentijn




 

donderdag 2 februari 2017

Beatles-dag in Wageningen


Wie zaterdag in Wageningen was, kon er niet omheen: The Beatles. Het is dit jaar 50 jaar geleden dat het album Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band uitkwam.
Dat werd het thema van het Wageningse Amateurkunst Weekend (WAK).
Verenigingen, clubs, kunstenaars, winkels en culturele centra besteedden er op uiteenlopende manieren aandacht aan.
De oorspronkelijke albumhoes heeft als basis gediend voor de Wageningse versie die fotograaf Guy Ackermans heeft gecomponeerd.
Tout Wageningen - althans bijna - staat erop. V.l.n.r.? Het is een fraaie zoekplaat geworden.


Website 't Venster met meer foto's van Wageningers

https://wakwageningen.nl/

 

donderdag 26 januari 2017

Schrijversharten op Gedichtendag

Werksessie Schrijversharten vandaag
Met de Gedichtendag vandaag luiden Nederland en België de Poëzieweek in. Overal in het land zijn activiteiten.
Ook als Schrijversharten - waarin ik al twee jaar samenwerk met Laurens van der Zee en Martijn Adelmund - laten we deze Gedichtendag van ons horen. Vanmiddag kwamen we echter in een bijzondere samenstelling bij elkaar in Wageningen.
Schrijversharten kreeg namelijk voor 1 dag een 'ruilhart': Lara de Brito, anders wethouder van onder meer Cultuur. Vandaag ruilt Martijn Adelmund, stadsdichter van Wageningen, met haar. Hij neemt afspraken over van haar, en omgekeerd.

Laurens en ik hadden vanmiddag een aangename werksessie met Lara de Brito. We hebben inhoudelijk samen gewerkt aan gedichten en elkaar bijgepraat over lopende en komende activiteiten van Schrijversharten. In maart leveren we een bijdrage aan de theaterproductie Taboes van het Wagenings Werktheater en we doen mee aan de Culturele Ronde in april.
 
En vandaag vieren we Gedichtendag. Dat doen we op twitter met een zogenoemde flashmop, vanwege het thema Humor van deze Poëzieweek.
Ik vind dat zelf een lastig thema. Op het moment dat je een gedicht met humor aankondigt, verwachten mensen al gauw dat ze dubbel liggen van het lachen.
Dat gebeurt geenszins bij mijn gedichten. Laten we het erop houden dat ze in elk geval onder het schrijven een glimlach bij mij opwekken.
Laurens en ik zorgen er met onze tweets mede voor dat Gedichtendag al bijna de hele dag trending is op twitter.
Lara de Brito heeft zich serieus en met toewijding van haar taak gekweten. Haar gedichten zijn in elk geval ook te lezen op het facebook-account van Martijn Adelmund. Zij heeft dat namelijk voor een dag gekaapt.
En Martijn? Die is vandaag met heel andere zaken bezig. Volg hem op het twitter-account van Lara de Brito, want dat heeft hij gekaapt.
Schrijversharten twittert vanavond nog even voort. #flashmop #schrijversharten

http://www.poezieweek.com/